Hile-i Siyaset

 (“Hile-i Siyaset“, Gölge E-Dergi, 80. Sayı, Mayıs 2014, s. 9-12)

Fırka reisi, Taşkasap’ta fırkanın gayri resmi dairesi sayılan “nohut oda bakla sofa” evinin cumba kısmına çökmüş yağmur damlaları arasında sokağı görmeye çalışmaktaydı. Sinirinden bıyıklarını bura bura bir hal olmuş, adeta bıyığı yeni terleyen delikanlılara dönmüştü. “Ah İsfendiyar! Ah sersem İsfendiyar! Uyar mısın tulumbacı kopuğun aklına! Şu halimize bak! Evde kalmış avretler gibi bohçacı, kurşuncu yolu gözler olduk!”

            Meşrutiyetin ilanının ardından 1908 intihabadının (seçimlerinin) fırtınasının estiği günlerdi. Bir anda herkes fırka, mebus gibi kavramlarla yeniden haşır neşir olmuş, kendi fikrince bir fırkaya savrulmuştu. İşte onlardan biri de “Bize de bir pay düşer mi?” düşüncesiyle kendi fırkalarını kuran ihtiyar kabadayılardan ve tulumbacılardan müteşekkil “Racon-ı Osmaniyye Fırkası”ydı. Sultan Hamid devrinde Sayılı Fırtınalar’dan Üsküdarlılara ne kadar nam salmış, hır çıkarmış kabadayı, külhanbeyi varsa: “Sultan Abdülhamid’e komitacı zoruyla hürriyet ilan ettirdiler, bu vakitten sonra bize de rahat bırakmazlar” diyerek apar topar kendi fırkalarını kurmuşlardı. Tophane ve Kasımpaşa’dan, hatta Beyoğlu’nun gayrimüslim kabadayılarından, kimseleri de yanlarına çekmişlerdi ki Aksaray ve Üsküdar’ın kabadayılarıyla eskilerden beri çekişmeleri dillere destandı. Her ne kadar pek az bir kısmı okuryazar olsa da seçimlerden hezimetle çıkacaklarını biliyorlardı. Neticede inhitabat esnasında sandıkların başına dikilen Balkanlardan getirdikleri eli tüfekli komitacı taifesine karşı mukabele edemeyecekleri aşikârdı.

İşte bu nedenle “Bir mebus da çıkarsak kârdır!” diyerekten umutsuz bir mücadeleye girişmişlerdi. O kadar umutsuzlardı ki fırkanın tulumbacılar kısmından Öcü Selim’in akıllara zarar komiklikteki fikrini kabul etmişlerdi.

 Öcü Selim, merhum Kör Emin’in kahvesinde yaptıkları bir konuşmada sandalye üzerine çıkıp: “Muhterem ağalar! İntihabattan mebus falan çıkarmazlar bize! Rumelinin komitacısına sandık başında pek ses de çıkaramayız! Her şeye rağmen yapabileceğimiz yegâne mavra kaldı. İntihabatta hile karıştırmak! Harpte hile olur da seçimlerde olmaz mı? Bu komitacı sürüsü telgrafhane önünde iki kurşun sıktı diye hürriyet getirmediler mi başımıza?” diye figan etmişti. Mütekaid (emekli) kabadayılardan biri: “Sus ulan! Jurnalleyen biri çıkar şimdi, başımıza iş açacaksın!” diye karşılık vermişse de: “Bizim devrimiz geçti birader, korkma!” diyerek evvelden Fehim Paşa’nın fedailiğini yapmış birkaç jurnalci külhani, ihtiyar kabadayıyı teskin etmişti. Öcü Selim’in lakabı suratını kömüre bulayıp mezarlık yollarında insanları korkutarak zorla soymasından ileri geldiğinden birkaç yeniyetme külhanbeyi de: “İn ulan aşağıya hortlak bozuntusu! Babıali’ye mebus sokmak, hile-i siyaset yapmak sana mı kaldı karakoncolos kılıklı it!” diyerek alaşağı edilmeye çalışılmışsa da o bunlara kulak asmayarak sözlerine devam etmişti: “Benim zanaatım öcülüktür! İstanbul’un cümle kurşuncusunu, üfürükçüsünü tanırım. Birinden biri bize fayda getirir elbet! İki gün sonra fırkamızın muhterem reisinin evinde benden haber bekleyin!” diyerek ortalıktan kaybolmuştu.

            İşte intihabata birkaç gün kala, fırka reisinin evinde bekleyen fırkanın gediklileri çaresizlikten Öcü Selim’in yolunu gözlemektelerdi. Sabahtan Tazı Fikret’le haber gönderip: “Bize büyük yardımı olacak birini buldum. Padişah sofrası hazır edip, birkaç kese altını da hazır edin. Akşama ağır bir konukla geleceğim!” deyince hazırlıklara başlamış, akşam olmadan bir tamam hem yemekleri hem altınları denkleştirmişlerdi. Birkaç kabadayı: “Ulan umacı kılıklının getirdiği konuktan ne olacak? Görüp görebileceği en ağır misafir ya Mezarcı Mahmut ya da Nebbaş Faik’tir!” diye muhalefet ettiyse de onlara kulak asan olmamıştı. O çaresizlikte her hıyarım var diyene elde tuz koşacak raddedelerdi.

            Fırka reisi yeniden cumbanın penceresine dönünce korkuyla: “Tövbe bismillah! Hele gelene bakın! Öcü Selim’in ardından gelene bakın!” diye kendi kendine söylendi. Pencerelere üşüşen kabadayı ve tulumbacılar ilkin havanın karaltısından hiçbir şey görememişlerdi. Ancak bir vakit sonra eve yaklaşan Öcü Selim’i ve arkasından yürüyen heyulayı fark etmişlerdi. İki metreyi aşkın boyuyla cüppesine sarılmış, başına kocaman bir sarık dolamış Ahu Baba suretinde Gul-i Beyabani suretinde uzun sakallı bir adam sallana sallana yürümekteydi. Kabadayılardan biri sormuştu: “Allahım aklıma mukayyet ol! Bu mezarlık kuşu gör ki hangi heyulayı peşine takıp getirdi! Baykuşlarla, karakoncoloslarla ahbaplık eder bu mezarcı gör ki hangi ahbabını peşine takıp getirdi!”

            Her biri korkularından aşağıya inip yumruklanan sokak kapısını açtıklarında o uzun boylu, sarıklı adamı daha yakından görmüşlerdi. İfadesiz yüzünden, fersiz gözünden ürküp hürmet göstermişler, sofranın kurulacağı sofaya çıkarıp sadrazam paşaymışçasına karşısında el pençe divan durmuşlardı. Adam besmeleyle yemeklere taam ederken Öcü Selim de kim olduğunu takdim etmişti: “Çoğunuz belki adını duymuşsunuzdur. Suret-i Ejderî Battal Baba derler! Seçimi nasıl kazanacağımızı bana anlattı, aklıma yattı. Size de münasip gelecektir!” Battal Baba bir yandan zeytinyağlı dolmaları yalayıp yutarken diğer yandan intihabatı nasıl kazanacaklarını anlatıyordu: “Şimdi bu meclise mebus sokmak için, padişahımızın her kulu rey verecekse ve padişahımız İslam mülkünün halifesiyse… Şu halde Dersaadet’de ve mülkü Osmani’de bulunan her kafir ve Müslüman rey verecekse… Kendi cemaatleri olan cinler periler niye rey vermesin? Bana verdiğiniz bu altınlarla gider soğan kabuğu alırım. Alırım da Dersaadet’in iyi saatte olsunlarının beylerinin paşalarının katına varırım. Varırım da bu sizin fırkaya rey versinler derim! Öbür fırkanın gavur mukallidi azaları nereden bilecek?”

            Her ne kadar Battal Baba’nın Sulukule ağzı konuşması tuhaflarına gitse de bu adamcağızın görünüşünün tesirinde kalarak fikre ikna olmuşlardı. Altın keselerini gönül rahatlığıyla teslim ettikten sonra Battal Baba ile Öcü Selim’i uğurladılar.

            Seçimler yapıldığında keyiflerine diyecek yoktu ancak mebus seçimi tamamen bitip bir mebus dahi çıkartamadıklarını öğrenince perişan olmuşlardı. Dahası ne Öcü’den ne de Battal Baba’dan bir ses seda çıkmamıştı. Bir ay kadar sonra fırkaya girip çıkan külhanbeylerinden biri Öcü’yü Ahırkapı taraflarında mimli bir eve girip çıkarken gördüğünü jurnalleyince her biri silahlanıp Ahırkapı’daki malum evi basmaya gitmişlerdi. Battal ile Öcü’yü çilingir sofrası başında yakalayınca döve pataklaya dışarı çıkarmışlardı. Öcü Selim yemin billah ediyordu: “Vallahi de gittik perilerin paşasına beyine… Olur dediler. Neticeye biz de üzüldük…” Battal’da aynı nağmeyi farklı makamdan okuyordu: “Komitacı gavuru boş durmamış. Balkandan ne kadar cazusu koncolosu varsa toplayıp getirmişler. Hile yapmışlardır vallahi!” O koca boyuna rağmen para kaybetmiş külhanbeylerinden dayak üstüne dayak yiyordu. Öcü bir ara: “Vurmayın adama! Morali bozulmasa içmezdi! O bile perişan!” deyince daha fena kötek yemeye başladılar.

            O sırada kıyıda vuku bulan bir durum dikkatlerini çekti. Bazı adamlar denize çuvallar dolusu soğan kabukları döküyorlardı. Adamlara ne yaptıklarını sorduklarında bir hayli şaşırmışlardı. Bunların her biri farklı sandıklardan çıkma soğan kabuklarıydı. Açtıkları her sandığı sayarken birden bire farklı farklı sandıklarda peyda olmuşlardı. Duayla açtıkları her sandıktan soğan kabukları adeta fışkırmıştı…

SON

Mehmet Berk Yaltırık

6 Nisan 2014 – İstanbul

Kale Harabesinde

           (Kale Harabesinde, Sakal Fanzin, 3. Sayı, Mart 2014, s. 7)

           İnsanları ölümün ötesini kurcalamaya iten şey çoğunlukla ne olacağı merakıdır. Benim aradığım şey ise ölümden ziyade ölülerin kendisiydi. Onların hikâyeleriydi. Sayfalardan ve başka ağızlardan değil kendi gözlerinden ölüm anlarını görmek ve yeniden yaşamak… Yanlarında götürdükleri sırlara vakıf olmak, hayallerini ve arzularını öğrenmek…

Peki, beni bunları araştırmaya iten merakın nedeni? Eski binalara ve eşyalara, üzerine ölülerin hatıraları çökmüş yerlere duyduğum tuhaf ilgiden kaynaklanıyordu muhtemelen. Tarihin sayfaları bile merakımı tatmin edemeyince bu tip mekânlarda fazla zaman geçirmeye başlamıştım zira medyum bir tanıdığım mekânların eski sahiplerinden ruhsal izler taşıdığını söylemişti. Zaman zaman kale harabelerinde, izbe evlerde dolanıyordum, şehrin eski izlerini takip ediyordum. Buna karşın tüm bulabildiğim yoğun karamsarlık hislerinden başka bir şey değildi.

             Ancak bir gün ismini duyduğum bir başka medyumun ruhlarla iletişim konusunda belli bir kabiliyeti olduğu söylenince ona başvurmuştum. Diğer medyumlardan farklıydı. Çok duyulduk birisi değildi ancak sosyete arasında gizli bir ünü vardı. Parası olanların bilebildiği biriydi yani. Genelde bir mekâna gidiyor ve orada hapsolmuş bir ruh varsa, onun gözünden neler olduğunu görebildiği, bizzat onları konuşturabildiği söyleniyordu.

Ona bir şekilde ulaşıp makul bir ücretle anlaştığımda, götüreceğim yer belliydi. Eski bir kale harabesi… Semtimizde, bir tepe üzerinde bulunan Haçlılardan yadigâr olduğunu bir yerlerde okuduğum bir kale… Çocukluğum orası üzerine hayaller kurmakla geçmişti. Geceleri ay ışığı altında tüm haşmetiyle dikilirken yatağımdan seyrederdi. Gündüzleri gezdiğimde ise en çok sağlam halini merak ederdim. İçinde yaşayanları… Bir gün onları da görebilmeyi hayal ederdim…

Sade dört duvarı ve yıkılmış kulelere çıkan merdivenleri kalmış kaleye girdiğimizde uğuldayan rüzgârdan başka hiçbir ses yoktu. Binanın ortasındaki açıklığa geldiğimizde bu bir salondan daha geniş kalenin duvarlarına ilk defa görmüş gibi bakınıyordum. Gözlerimi kapatıp zihnimi medyuma teslim ettiğimde bana çocukluk hayallerimi göstermişti.

Kendini kuleden bir soylunun intihar çığlıkları gelmişti kulağıma. Avlunun dibinde efendilerinden gizli gizli pagan tanrılarına dua eden köylünün hem fısıltısını hem kalp çarpıntılarını işittim. Kaleyi talan eden cengâverlerin baltalarından damlayan kanlar sanki üzerime damlamaktaydı. Yükselen alevleri ve şölen şarkılarını işittiğimde ne söylenildiğini anlamasam da sanki çok uzakta kaldığını bildiğim eski bir anıymış gibi hayıflandım. Medyum beni sarsarak uyandırdığında gözlerindeki korkuyu gördüm. “Ben transtan çıktığım halde gördün! Seni çağıracaklardır! Sakın gelme buralara!” diye uyardı.

Uyarı beni korkutmuştu ama dinleyecek değildim. Hele beni beyazlar içinde bir prenses çağırmışsa. Gerçi ayakları biraz yamuk gibi, sallanarak yürüyor ama olsun, sesi gayet hoş ve yıldızlar gibi ışıldıyor. Ancak o bana gelirken arkasında gözleri alev alev yanan başka karaltılar tanımıyorum…. Ve gittikçe yaklaşıyorlar…

Mehmet Berk Yaltırık-21 Şubat 2014 İstanbul

Arabacı'nın Torunu

(Arabacı’nın Torunu, Siyah-Aylık Öykü Dergisi, 1. Sayı (Tanıtım Sayısı), Temmuz 2013, s. 3-4)

Arabacı Sabri Aga’nın torununun neden hilkat garibesi olarak doğduğuna dair türlü çeşit rivayet anlatılır. Kimse de Ebe Hati’nin anlattığı, eli ayağı ters dönmüş, koca kafalı, koca gözlü, hayvan misali kıllı kıllı acayip bebenin haricinde pek bir şey bilmez. Kimi gelininin ıssızda fazla eyleşmesine yahut destursuz eşik geçmesine bağlar, kimi edepsiz kimseler de iyi saatte olsunlar’dan birinin sevdiğidir, onun musallatından doğmuştur o ucube diye söyler…

Arabacı Sabri Aga, kendisi gibi at ve talika sahibi birkaç arabacı ile birlikte, Oduncu Mestan Ağa’ya çalışır, üç kuruş paraya ormana taşıdıkları amelelerin sırtından, devletten kaçak kestikleri odunları taşıyarak rızkını çıkarırdı. Torununun doğacağı gün yine her zaman olduğu gibi köyünden yarım günlük yol mesafesinde, dağların koynuna dipsiz ormanlara balta vurmaya ameleler taşımıştı. Gün akşam olmadan, ormancıların yağlı kurşunlarına yahut canavarların, ayıların pençelerine gelmediklerine şükreden odunları Mestan Ağa’nın çiftliğine taşıdıktan sonra, o günkü yevmiyesini alıp amelelerle birlikte yine köyünün yolunu tutmuştu.

Hava kararıp rüzgâr uğuldamaya, kurt ulumaları dağların yücelerinde çınlamaya başladığında, ameleler birer birer köylerine dağılmaya başladığında Arabacı Sabri’yi de bir korku almıştı. Öyle ya o devirlerde Balkan dağlarında, ormanlarında elini kollunu sallayarak gezinen eşkıyanın, haydudun, haydamakın, voyvodanın haddi hesabı yoktu. Şansına kendi köyünden gelme amelelerden biri olan Arnavut Halil vardı yanında, kan davasına iki cinayeti olan, nişancılıkta mahir bir kimseydi. “Kurdu basmaya kurt gibi köpek gerek” deyişi misali, önlerini kesecek haydudun şayet kalabalık değillerse iflahını keserdi. Arnavut Halil tüfeğini hazır tutup talikanın üzerinde kestirmekteyken, son ameleyi de bir yol sapağında bırakan Sabri, kendi köyüne giden dağların kıyısındaki ormanlardan geçen tekinsiz yolu tutmuştu.

Gündüz gözüyle gezdiği, balta vurduğu ormanlara gece gözüyle görmeye bir türlü alışkın değildi. Balkan dağlarında eşkıyadan daha korkutucu şeylerin var olduğu söylenirdi. Kabirlerinden uğrama upirlerin, ıssız köyleri değirmenleri yurt tutmuş cinlerin, ormanların ıssızında düğün eden perilerin, kaçırdıkları çocukları dişleyen cadıların, bin türlü ecinni ve hortlağın hikâyesi anlatılırdı. Sabri Aga, birbiri ardı sıra dualar okumasına, yanında tüfekli bir Arnavut bulunmasına karşın bu cin peri taifesinden oldu olası tırsardı ki ayakları elleri ters dönmüş, gözleri kedi misali parlayan acaibelerden birisine denk gelmemek için hayvanlarını hırsla kamçılardı ki karanlık ormandan tez çıkabilsin. Ormanın kör karanlığına gözü alışmasın, korkulu bir mahluk görmesin diye gözlerini genelde kapalı tutar, nefes bile almadan biran önce ormandan çıkmak isterdi. Gerçi o güne değin hayvan yahut eşkıya bir nice karaltı görmüş olmasına rağmen hayalinde canlanan heyulalara, hortlaklara denk gelmemişti ancak yine de gözlerini açmaya cesaret edemezdi. Üstelik ay ışığı belli yerlerde dallardan sızıp ortalığı aydınlattığından, ters bir şeyler görürüm korkusuyla rahatlayacağı yerde daha da endişe duyuyordu.

O gece yine gözlerini yumarak, arada atlar yoldan sapmasın diye yarım açarak dualarla korkuyla yoluna devam eden Arabacı Sabri, yolda dikilmekte olan bir karaltı gördüğünde gayri ihtiyari o yana bakmıştı. İlk gördüğünde ağaç zannetmişti ancak yol ortasında böylesine bir ağaç olsa gündüz görmez miydi? Talika yaklaştıkça dikilmekte olan şeyin kolları ve ayaklarını seçmeye başlayınca yolunu kaybetmiş bir yolcu olduğuna hükmetti. Normal bir insana göre fazlaca uzun sayılırdı, önceden böyle birini hiç bu civarda görmemişti demek ki buralara yabancıydı.

Talikayı karaltının önünde durdurduğunda duranın şeklini şemalini hala seçememişti. Karaltı boğuk bir sesle konuşmuştu: “Eşkıya değilim korkmayın. Size bir zararım dokunmaz. Yolumu kaybettim, ormandan çıkana kadar beni de yanınıza alın.” Konuşması Rumelililerin aksanına da pek benzemiyordu. Arabacı Sabri hem kendilerine yarenlik eder diye hem de bu uğursuz ormanda tek başına bırakmamak için adama arabaya binebileceğini söylemişti. Adam arabaya yaklaşınca dallardan sızan ayışığı altına denk geldiğinde siluetini görebilmişti. Kolları ve ayakları normal bir insanın ölçülerine göre hayli uzundu ancak mahzun duruşlu, kederli bir yüzü vardı. Atlar huzursuz gibiydi ancak her nedense ortalığı ayağa kaldırmıyorlar, durdukları yerde eşiniyorlardı. Adam arabaya bindiğinde talikanın ağırlıktan gacır gucur sesler çıkaracağını bekleyen Sabri, adamın kuş tüyü misali arabaya konduğunu ve sanki yokmuşçasına arabada hiçbir ağırlık emaresinin olmadığını görerek şaşırmıştı. “Elbiselerinden olsa gerek…” diye düşünerek yola devam etmişti. Arnavut Halil de bineni görmüştü ancak ne olur ne olmaz diye varlığını belli etmemek için hiç istifini bozmamıştı çünkü varlığın görünüşünden ötürü pek bir şüphelenmişti. Memleketinin ahalisi arasındaki binbir çeşit batıl inanışın etkilerinden o da herkes kadar nasibini almıştı.

Ormandan henüz çıkmadan, aralarında konuşmaya başlamışlardı. “Anacığım elimden tuttu, kardeşimle beni bu yanda düğüne getirdi. Kızlar oyun ettiler, peşlerine düştüm kayboldum. Orman ahalisini de tanımam etmem, size rastladım…” Bir anda Arnavut Halil yattığı yerden doğrulup bağırmıştı: “Abe ne konuşturursun? Hala anlamadın mı? Bu civarda köy mü vardır? Cinlerden perilerden başkası düğün alayı mı kurar bu yanda bu vakitte?” Arabacı Halil, ne olduğunu anlayamadan bir Halil’e bir adama dönüp bakmıştı. Adam yalvaran gözlerle bakıp bebek sesi çıkararak ağlamaya başlamıştı: “Umacı anam arar beni! Kanlı çuvala katar beni! Kardeşim çığırır beni! Peri kızlarının oyununa geldim, cinlerin alayından ayrı düştüm. Size bir kötülüğüm dokunmaz, ne olur beni kovmayın!”

Arabacı, ecinnini mi insan mı olduğu belirsiz mahlûkun yüzüne karşı dua okumaya başlayınca atlar çıldırmış, talika sanki görünmez eller tarafından tutulup sarsılmaya başlamıştı. Tuhaf mahlûk arabadan atlayıp ormana doğru koşturmaya başlayınca Halil, sırtını dönmüş kaçmakta olan birini –korkutucu bir ecinni olsa da– vurmayı erkekliğine yediremediğinden dua okumakla yetinmişti. Ancak Arabacı Sabri, korkudan öyle bir haldeydi ki kendisine bir fenalık geleceği düşüncesiyle Halil’in elinden tüfeği kaptığı gibi mahlûka doğrultmuştu. Halil’in “Ecinni de olsa günahtır! Aman dilemiştir!” demesine bakmadan besmele çekip silahı ateşlemişti.

Duayla atılmış kurşunun tesiriyle yeri göğü inleten bir böğürtü kopartan ecinninin sesine atlar çıldırmış, Halil ile Sabri talikayı zor zapt eder olmuştu. Ecinninin böğürtüsünün kesildiği sıra dağlardan daha korkunç bir başka böğürtü işitmişlerdi. Ay ışığının ortalığı gündüz gibi aydınlattığı, ağaçların seyrekleştiği bir açıklığa denk geldiklerinde sallana sallana dağlardan inen, bir dudağı yerde bir dudağı gökte bir heyulayı gördüklerinde, korkudan hem Sabri’nin hem Halil’in nutku tutulmuştu. Yelken misali açılmış koca kulaklarını sallaya sallaya, asırlık çınar boyunda, burnu direk gibi, çenesi çarpık, çukur gözlü, tel tel olmuş saçlı bir umacının ağaçları sallaya sallaya hızlı adımlarla dağdan aşağıya indiğini görmüşlerdi. Umacının kucağında kütüğe benzer, çirkin bir sesle “Ağamı vurdular anam! Ağamı vurdular!” diye bağıran kütük suretli ecinni yavrusuyla birlikte bağıra çağıra, yeri göğü sarsarak hızlı hızlı yürüdüğünü gören Arabacı Sabri, güç bela kendini toplayarak atların dizginlerine asılarak meşin kamçıyı acımasızca şaklatmış,  talikayı orman patikasında tutmaya çalışarak umacıdan ve ecinni evlatlarından çaresizce kaçmaya çalışmıştı. Arnavut Halil de arabaya sıkı sıkıya yapışmış, kah dua okumuş kah kendi dilinde sövgüler yağdırmıştı.

Talika ormanın çıkışına varmadan umacının korkunç böğürtüsü tüm ormanı doldurmuştu: “Talikacı! Talikacı! Sen benim oğluma kıydın ben de senin torununa kıyacağım! Sen duayla elimden kurtulursun ama gelinin yalnızdır!” Arabacı bu sözü işitince korkusu daha da büyümüş, hayvanları kamçılamayı sürdürerek bu kez ormandan çıkmak için değil evine dönmek için acele etmeye başlamıştı. Zaman sanki durmuş, akmaz olmuştu da Sabri Aga arabasını ormandan bir türlü çıkaramamıştı.

Ağaçlar seyrelip patika düzelir gibi olunca kısa sürede bir yedi yol ağzına varmış, köyüne yaklaşmıştı. Talikacı evine vardığında Arnavut Halil daha talika durmadan tüfeğiyle atlamış, “Selametle bre!” diyerek korku içerisinde evinin yolunu tutmuştu. Atların toynaklarının taşlarda çıkardığı ses avluda yankılanınca evin kapısı açılmış, oğlu avluya çıkmıştı. Sabri arabadan atlar atlamaz oğluna “Gelinim kötü müdür?” diye sorunca, oğlu şaşırarak: “Nasıl haberin oldu?” diye karşılık vermişti. Arabacının yüzü kederden iki karış olmuş, zar zor gelinine ne olduğunu sormuştu. “Biz içeride otururduk, birden çığlık sesleri geldi. Olduğu yerde acıdan çırpınıyor, Ebe Hati’yi getirmeye öbür talikanın yanına indim. Tekerlekler oynamadı, sanki birileri tutmuş bırakmıyor gibiydi. Ata bineyim öyle varayım dedim atlar ahırdan çıkmadı, korkar gibi beklediler. Koşa koşa köyün öbür ucundan Ebe Hati’yi getirdim, Hati kapıyı besmeleyle açınca Fatıma’nın üzerine eğilmiş gölge gibi kara kara bir mahluk gördük. Fatımam kana bulanmıştı, deli gibi çırpınıyordu. Hati bağıra bağıra İhlas Suresi’ni okuyunca cama doğru gidip kayboldu. Hati Fatıma’yı yokladı “Fatıman yaşar, bebende bir fenalık yoktur inşallah” dedi, kadınlarla odaya kapandılar haber beklerim bre!”

Tam o sırada evden böğürtüyle çığlık arasında acayip bir ağlama sesi işitilince korkuyla eve girmişlerdi. Evin kadınlarının hayret sesleri, “tövbe”leri, “selamünkavlen”leri arasında kapının önünde kala kalmışlardı. Fatıma’nın doğurduğu kıllı kıllı, kara suretli hilkat garibesini Sabri Aga’nın oğlunun eline tutuşturmuşlar, Ebe Hati kendine gelir gelmez: “Ecinniler bazı kızanları, kızçeleri değiştirir yerine kendi yavrusunu bırakır derler. Bu ne fena ecinni imiş ki ana karnında kızanları değiştirmiş, almış senin kızanı, bırakmış yerine bu acaibi!” diyerek savuşup gitmişti. Arabacı Sabri, kanlar içinde kımıldanan, korkunç siyah gözlerini dikerek: “Ağamı vurdunuz katiller!” diye söylenen ecinniden kurtulmak için oğlunu da yanına alıp köyün uzakça bir yerine gitmişti. Ecinni yavrusunun: “Dede! Katil dede! Beni ne gömersin katil dede!” diyen çirkin sesine katlanarak derince bir mezar kazıp onu diri diri toprağın altına gömmüşler, ecinninin bahsinin geçmesini dahi kendi aralarında kavilleşerek yasaklamışlardı.

Ancak ecinni bebeğin hikâyesi dilden dile, köyden köye yayılmıştı bir kere. Herkes o acayip görünüşlü bebeğin hikâyesini sual etmiş, paşa konaklarından köy kahvelerine hikâye edilir olmuştu. Kimileri o ecinni bebesinin topraktan bir şekilde kurtulup, dağ yollarında, ormanlarda ahalinin gözüne göründüğünü, umacı anasını aradığını söylerler…

SON

Mehmet Berk YALTIRIK

26 Haziran 2013 – İstanbul

Kanlı Kavak

(Kanlı Kavak, Gölge E-Dergi, 59.Sayı, Ağustos 2012, s. 7 – 11.)

Yazık oldu Tuğrul bey’e… Kendi etti kendi buldu gerçi.

Olayların evvelinde, kentsel dönüşüm gerekçesiyle vinçlerle yerle bir edilecek sayılı mahallelerden birisine tam tepeden bakan gökdelenin üzerinden aşağıyı seyrediyordu Tuğrul Dağdeviren. Girmediği ihale kalmamış, kabil olsa Babil kulesini yeniden inşa edip fahiş fiyata kiraya verebilecek bu acar müteahhit, şimdi gözlerini ahşap evleriyle, toprak gecekondularla dolu, sokak aralarına sıkışmış sarıklı Osmanlı mezarlıklarıyla bezeli, etrafı göklere eren beton binalarla, sitelerle çevrilmiş bu eski mahalleye dikmişti.

Odasına bir anda giren sekreter, danışman, mühendis, mimar ve bir nice teknisyenin verdikleri haberle öfkeden deliye dönmüştü. Mahallenin bir bölümünde yıkım yapılamıyor, yıkım engelleniyordu. Bu mahalle arazisi için vermediği rüşvet, yapmadığı şantaj kalmamıştı. Mahallenin kabadayıları bile punduna getirilip harcanmış, sivri tipleri birer birer cüzzi miktarda paralarla başka yerlere başka mahallelere yollanmıştı. Direnebilecek hiçbir unsur kalmamışken hedefleriyle arasına giren şey neydi?

Danışmanlarının söylediğine göre tüm mahallelinin evlerini bile savunmazken canları pahasına savundukları bir şey vardı. Ahşap bir evin bahçesindeki tuhaf görünümlü kavak ağacıydı. Ahalinin türbe-yatır tarzı inançları gereği yıkım ekiplerinin kavak ağacına dokunamayacaklarını iddia ediyorlardı. İşin tuhafı ise işçilerin de bu söylentilere inanmasıydı. Greyderlerden birinin nedensiz yere bozulduğu iddia ediliyordu. Bazı işçiler baltalarla ağacı kesmeye kalkışınca tuhaf şekilde hastalanmışlardı. Hedeflerinin önünde dikilen ağacı görmek isteyen Tuğrul Dağdeviren yanında maiyeti olduğu halde mahalleye inerek sorunu kökünden çözmeye karar verdi.

Söz konusu ev artık yıkılmaya yüz tutmuş, iç katları çökeli asır olmuş bir harabeydi. Bahçesinde garip görünüşlü bir kavak ağacından başka hiçbir şey yoktu, mahallelinin koruduğu ağaç buydu. Mahalleye tezat gibi duran kocaman bir kavak ağacı, gövdesinin dibinde köklerinin toprağa girdiği yerde mermerden ufak bir çeşmeye sahipti.

Ağaçla ilgili anlatılanların kökünü kazımak adına mahallenin kahvesine gitmişti maiyetiyle birlikte Tuğrul Dağdeviren. Basit bir ağaçtan ve sefaletlerinden başka dayanakları kalmamış her yaştan insan kendisine baktı. Ağacı keseceğini hatta mahallenin gözü önünde yakacağını bunun için milyonlar harcadığını anlatmaya başladığında kahvenin ihtiyarlarından birisi onu uyardı:

“-O ağaca dokunan iflah olmaz. Gel vazgeç beyim…”

“-Kentsel dönüşüm projesinin parçası bu ne kadar önünde durabilirsiniz? Basit bir hikayeyle yıkımı durdurabileceğinizi mi sanıyorsunuz?”

“-Hikaye değildir beyim, gerçektir. Kimse dokunamaz o kavağa…”

“-Ucuz numara! Çok gördük biz evini yıktırmamak için bahçesine yatır, türbe inşa edenleri!”

“-Beyim bu yatır değildir, evliya değildir. Bunun şerrine bir düşen bir daha kendini bulamaz.”

“-Ne peki? Bir kavak ağacının dibine çeşme yapmışlar diye acayip bir hikaye uydurmuşsunuz buna inanıyorsunuz.”

“-Kanlı Kavak derler o ağaca beyim. Bu ağaç buradan değildir. Bize çok anlatırlardı hikayesini. Çok eski tarihlerde bu Osmanlı mosmanlı zamanlarında Selanik’le Serez arasında cinlerle perilerin etrafında düğün dernek kurduğu bir ağaç bu. Tohumu buradan değildir, Kaf Dağı’nın ardından getirilmedir derler. Ağaca yaklaşan çarpılırmış, kaybolurmuş, kırklara karışırmış. Bu mahallenin eskilerinden bir koca karı deve yüküyle altın saçıp o ağacı söktürüp getirip buraya bahçesine dikmiş. Birine ah eden, birine beddua eden kör şafakta gelir ağacın gövdesindeki çeşmeye anlatırmış. Çok kesmeye, yakmaya kalkan oldu ama hiç biri başaramadı, türlü belalara uğradılar.”

“-Görün bakın yıkıyor muyum yıkmıyor muyum?”

Tuğrul bey’in emriyle greyderlerden biri çalıştırılarak evin bahçesine girildiğinde mahalleliyle birlikte şirket erbabı da olacakları seyretmekteydi. Greyder ağaca yaklaşır yaklaşmaz bozuldu. Tamir edilip tekrar üzerine gittiler kayışı koptu. Tekrar tamir ettiklerinde kullanan operatörün telefonu çaldı, evinde yangın çıktığından koşarak oraya gitti. İkinci operatör makineye binme niyetiyle çıktı. Yerine oturamadan kalp krizi geçirince hastaneye kaldırdılar. Binmeye niyet eden üçüncü operatör de oraya gelirken yolda araba çarpıp yaralınca kimse greydere yanaşamadı.

Tuğrul bey, metafizik bir şeylerin kokusunu almıştı ama para ve iktidarının gücü gözünü kör ettiğinden vazgeçmedi. Telefonlar açıldı, şehrin bir ucundan en pahalı bir başka greyder kiralandı. Yarım saat sonra bir telefon geldi, greyder yolda gelirken tırla çarpışmış, paramparça olmuş.

Daha da hırslandı Tuğrul bey. Emir verdi, şehrin kuzeyinden ormancılar getirildi, baltalarıyla testereleriyle halledeceklerdi. Biri baltayı ayağına düşürüp biri yanlışlıkla kendini kesince bundan da vazgeçildi. Gün akşama dönerken ağacı yakma emri verdi Tuğrul bey. Garibanın biri elinde bidonla yaklaştı, nasıl oldu bilinmez bidonla birlikte alev aldı.

İçindeki hırsın gözünü kararttığı Tuğrul bey baltalardan birini kapıp ağaca kendisi saldırdı. İlk balta darbesinde ağaçtan tok bir ses geldi. Balta gövdeye her inişinde ağaç çıtırdıyor, kanı saçılırcasına kesilen yerlerden siyahımtırak yaban balları damlıyordu. Üstündeki bir nice böcek ve sair kuş onu terk ediyor, ağaç her darbede köklerinde itibaren sallanıyordu. Ağaç devrildiğinde diğer işçilere de cesaret gelmiş, cadılardan kocakarılardan yadigar eve greyderlerle saldırırlarken Tuğrul Bey ile avanesi oradan ayrılmışlardı.

Tuğrul bey, plazasındaki bürosuna dönüp bir kaç imza işini hallettikten sonra garajdaki sayılı ciplerinden binerek başka bir engeli aşmanın getirdiği başarmışlık duygusuyla metreslerinden birini arayarak hazırlanmasını söyledi.

Ukrayna’nın sanayi şehirlerinden kopup gelmiş ve önce Laleli’de ardından Tuğrul bey’in hayatında mühim roller oynamış sayısız kader düşkününden birisiydi Galina. Tuğrul bey, Galina’nın evine yaklaştığı sırada telefonundan yabancı bir numaranın çaldığını görünce merakına yenilerek telefonu açtı. Telefondaki ses oğlunun trafik kazası geçirerek öldüğünü söylüyordu.

Bir nefeste kaza mahalline geldiğinde oğlunun bir kavak ağacına çarparak öldüğünü gördüğünde sinirinden ve üzüntüsünden neredeyse çıldıracak hale gelmişti. O acıyı nasıl kaldıracağını düşünmekteyken bir başka yabancı numaranın telefonunu çaldırmasıyla korku içinde telefonu açtı. Yine yabancı bir ses kızının evinde korkunç bir olayın yaşandığını söylüyordu. Damadı cinnet geçirerek kızını ve torunlarını acımasızca katlettikten sonra sinir krizi geçirerek intihar etmişti. Eşek şakası yapmayı şiar edinmiş birinin densiz şakalarından birisi zannetti. Kızının evine gittiği zaman acıdan ayakta duramaz hale gelmişti. Kendisine tanıdık gelen ve kanlar içinde yatan bedenleri gördüğünde içinde muazzam bir kahrolmuşluk hissi peyda oldu.

Üçüncü bir telefonun kendi canını alacağına dair tuhaf bir düşünceye kapıldı telefonu üçüncü kez çaldığında. Arayan avukatıydı. Karısının eline Galina’yla olan görüntüleri geçmişti. Gizliden bir dava süreci yürümüş ve sonuçlanmıştı. Karısının tüm mal varlığını elinden alabileceğini söylüyordu.

Tuğrul bey’in can damarı paraydı. Onu yitirince acısını kahroluşunu unutarak kuduz köpek gibi mahalleye dalıp ağacın kökünün dikildiği yere geldi. Sabaha kadar bağırıp çağırdı, küfretti, ağaç köklerini tekmeledi. Kimse dokunmadı, ilişmedi. Sabaha karşı cesedini buldular. Gözleri kocaman açılmış, elleriyle boğazını tutmuş bir şekilde Kanlı Kavak’ın dibine uzanmaktaydı.

Yazık oldu Tuğrul Bey’e…

SON                               

Mehmet Berk Yaltırık

29 Haziran 2012 – İstanbul

Kral Kızı Gömüsü

(Kralkızı Gömüsü, Siyah-Aylık Öykü Dergisi, 3. Tanıtım Sayısı, Ekim 2013, s. 4-8)

Zamanın ve memleketin birinde, Sultan Reşad devrinde, seferberliğin sonlarına doğru hali vakti yerinde bir köyde türediği rivayet edilen musibetten bahsedilir. Köy kahvelerinde, ihtiyar odalarında, misafir evlerinde, hanlarda, bekar odalarında anlatılan, soğuk kış gecelerin yaşı yetenlerin yaşandığına yeminler edip insanın boğazını düğümleyen, betini benzini solduran o olaydan sağ kurtulan delileri gördüklerini söyleyenler sayısızdır. Hakikaten de bir dönem koca bir köyün ahalisinin yaşadıkları yüzünden hep birden akıllarını yitirdiklerini, başta İstanbul Toptaşı’ndaki olmak üzere çeşitli bimarhanelere veya zindanların en dip kuytularına kapatıldıklarını yine yaşı yetişenler söylerler ki yaşı o vakitler aklı erer olup bugüne dek gelenlerinde anlattıkları vakidir.

            Ben vakt-i zamanında Sinop zindanına düştüğümde, orada bu şekilde tutulan ve zindanın hademeliğini yapan Deli Abbas’tan bu hikayeyi dinlemiştim. Kendi deyimiyle, kendi döneminde Memalik-i Osmaniye’nin dört bir yanına dağıtılan o deli köylülerden biri olduğunu söylemişti.  Kendisinin deli olmadığı halde lakabının deli olması tuhafıma gittiğimden karın tokluğuna bu zindanlarda neden ömür sürdüğünü sorduğumda, cihanın orduları bir araya gelse bu taş duvarların ve demir kapıların ardına çıkmayacağını söyledi. Yüzünde daimi bir korku haliyle dolaşan bu adam, taşıdığı ürkütücü hatıranın ağırlığı altında adeta ezilmekteydi. Ömrünü orada burada temizlik yapıp, sadece ibadetle geçiren bu bedbaht adam, her dolunayın başlangıcında o olayların hatıratına binaen biz fanilerinde ibret alması için etrafına topladığı zindan ahalisine bu hikayeyi anlatırdı. Öyle bir anlatış tarzı vardı, o kadar gerçekçi ve korkutucuydu ki radyo piyeslerini, arkası yarınları geride bırakırdı. Ahali yüz kere bin kere dinlese dahi yine heyecanla oturur dinlerdi.

            Anlatma vakti gelince adı konulmamış bir gelenek gibi deniz tarafındaki koğuşta toplanılır ve ilk orada herkes birbirine tuhaf ve ibretli hadiselerini, anılarını anlatır ardından sedirin baş tarafında oturan Osmanlı’dan beridir müebbetlik mahpus yatan eskinin kanlı eşkıyalarından Faytoncu Osman Ağa’nın öte yanına oturtulan Abbas’ın gelişiyle çayla dağıtılır, bazı zamanlar hapishane müdürünün dahi bu seyirliğe dahil olduğu görülürdü. Abbas hayatının hasılasını anlatmaya başlayınca sesler kesilirdi. Ben de bunlardan birine dahil olmuş ve o meşum olayı tüylerim diken diken olmuş bir halde, tekinsiz ay ışığı altında denizden gelen dalga uğultularını dinleye dinleye öğrenmiştim.

            Anadolu’nun bir yerinde, dağlar eteğinde bir köy. Köyün çoğu seferberlikte, hastalık nedeniyle daha harp yıllarında köye dönebilmiş birkaç kişiden başka kimse yok. En yakın köyler dağların aşrısında, Celali İsyanları döneminden sonra kurulmuş dağ köylerinden biri.

Köyün ahalisinin hali vakti o döneme göre bile yerinde ama açgözlülük herkeste her insanda baki. Köyde bir definecilik hevesi. Tehcirle giden Ermenilerden, savaş zamanı kaçan Türklerden, çetecilerin darmadağın ettiği bir nice kavimden kalma köylere, evlere kiliselere dadanmışlar kazılmadık yer kırılmadık duvar bırakmıyorlar. Öyle ya harp zamanı diye millet gömüsünü saklayıp dört bir yana savuşmada. Herkes bir söylenti duyuyor, kimi bir Ermeni papazının giderayak kendisine emanet ettiği haritadan, kimi giriştiği müsademelerden birinde can vermiş kanlı bir eşkıyanın giderayak söylediği saklı ganimetlerinden bahsediyor. Herkes alıcı kuş kesilmiş, evleri avluları delik deşik ediyor. Ahalinin elinde kazma, kürek, belinde ip eksik değil. Türlü tuhaf şeyler vukubulmakta.

İşte bu günlerden birinde bu köyde bu sefer bir başka rivayet dolaşmaya başlıyor. Seferberliğin sonlarına doğru cepheden kaçıp gelmiş delikanlılardan birisi. Asker kaçaklarının o devirde cezası ağır, kaçaklar düzde gezemez hepsi dağda. Bu böyle köye gelip yaşamaya başlayınca ve şüpheli halleri de görülünce köydekilerde şüphelenmişler haliyle. Bir gün boğma rakıyla bağ şarabı buldurmuşlar bir yerden bir ziyafet tertiplemişler, o sırada alkolün tesiriyle o delikanlı başlamış konuşmaya. Suriye cephesinde, bir Alman binbaşı varmış. Elinde sürüyle kitap, harita, defter, yazısı şekli bilinmeyen sırlı esrarlı bilgiler bulunan bu binbaşı bir gün bu delikanlıyı çağırtıp “Sen filanca köyden misin?” diye sormuş. Delikanlı köyünün adını duyunca şaşırıp Alman binbaşıya “Evet ben filanca köydenim” demiş. Gavur kırk yıllık Müslüman gibi Türki lisanda konuşurmuş. Bu binbaşı tarihi eserler felan bulmak gayesiyle Anadolu’nun bir çok yerine gelip kazılar yapmış, gömüler, defineler bulmuşmuş. Delikanlıya köye yıllar önce geldiğini söylemiş, bir yazıtta bir çok defineyle ve cariyeleriyle birlikte gömülen bir prensesin hikayesini okuduğunu böylece bugün bile hala o prenses mezarının yerini koruyan insanların olduğu bir yere geldiğini söylemiş. Ama oradaki ahali kendi atalarının mezarı olduğuna inandıklarından bu binbaşıyı köye sokmamışlar.

Bunu anlatınca oradaki köylülerin her birisi meseleye uyanmış. Kendi köylerinin yukarısında, ahaliden kopuk yaşayan Kralkızı köyü değil miymiş bu köy? Ahalinin cemaati ne rum ne ermeni, sadece türbesini bekledikleri Kral Kızı’na inanan türlü çeşit inanışlardan artık unutulmuş kadim bir itikada mensup bir avuç insan hala da yaşarlarmış köyde çok azı. O köydeki kalıntılar ki Rum padişahlığından dahi eskiymiş. Altınları almak için birkaç kişi oraya gitmek üzere kararlaştırmışlar. Altın hırsının ve içkinin de verdiği cesaretle kalleş bir plan yapmışlar. Silahlanıp pusatlanıp kazmalarını küreklerini alıp Kralkızı köyüne yollanmışlar. Kendi içine kapalı olduğundan hiçbir ahalisini tanımadıkları o köyün yolunu takip etmişler. Etrafa saçılmış dikenli çalıları, bilinmeyen zamanlardan kalma harabeleri ve sütun başlıklarını geride bırakmışlar. Taş duvarlı evlerden oluşma bir köye gelmişler, biraz uzağında mağara ağzına benzeyen ama toprağın altına doğu giden bir mermer yapının üst kısmını da andıran tuhaf, mermer bir binadan ibaretmiş. Yakınına vardıkça üstündeki kabartmalar, resimler, eli silahlı insan resimleri, canavar resimleri seçiliyormuş. Biraz daha yaklaşınca insan başlı ya da hayvan vücutlu ejderha resimleri çekilmekteymiş ki günlük güneşlik havada bile bir insanın tüylerini diken diken edip ecel rüzgarını ensesinde hissettirebilirmiş. Köyün evlerine yakın durdukları itibaren hepsinin boş olduğunu görmüşler. Ne kapısı ne pencereleri yerinde duran boş, taş evlermiş. Yıllarca bu köyü bilirlermiş ama hiç gidip gelen görmemişler ki?  Böylece kendilerine engel olacak kimselerin olmadığından, hemen türbenin yakınına gitmişler. Definecilik töresi gereğince kayaların üstüne işlenmiş giriş işaretlerine ve tuzak işaretlerine bakınıp dört bir yanını kurcalamışlar. Çevredeki kalıntıların verdiği korku hissiyle üzerlerinde rakının ve şarabın verdiği çakırkeyf halden eser yokmuş. Mezarın kapısını saklayan örme taşlı duvarı kazmayla kürekle yerle yeksan edip meşalelerle girmişler içeriye. Tavandan örümcek ağlarının sarktığı tozlu ve küf kokulu yeraltı dehlizlerine uzanan bir mağara ağzıyla karşılaşıp yollarına devam etmişler. Ayaklarının altında kadimden kalma insan iskeletlerinin çıtırdadığı, gözleri çoktan asırlara karışmış boş kurukafa gözlerinin gelenleri seyrettiği, ismini cismi bilmediği acayip ve tuhaf bir sürü mahlûkatın sürüne sürüne gölgelere karıştığı o dehliz bir ara aşırı şekilde dikleşmiş. İçlerinden birisi insan iskeletlerini göstererek kurban niyetine putperest padişahının canlarına kıydırdığı insanlara ait olduğunu söyleyip hazinenin tılsımla bağlanabileceğini söylemiş. Ağızlarında türlü dualar yolun iki ayrı yola ve örülü kapıya ayrıldığını görmüşler. Üstlerinde hiçbir işaret olmayan kapının hangisini açacaklarını ilk kestirememişler.

Neyden sonra sağ taraftaki kapıyı seçip kazmayla kürekle kapıyı açmışlar. Burası bir başka dehlize açılmaktaymış ki dibinden yüzlerine bir serinlik gelmekteymiş. Bu dehlize indiklerinde gördükleri şey karşısında akılları çıkmış. Kocaman mermerden bir havuz ki suyu kurumuş, içinde cümle balığın mahlukatın kemikleri var, bir nice çeşit canavarın ölüsünün yanına çeşitli kapkacaklar, incik boncuklar bırakılmış. Havuzun en ortasında ise bir heykel durmaktaymış ki hiçbir anlam veremedikleri, kanatlı, şiş göbekli, birden fazla hortumu suratından sarkan fil suretli bir canavar heykeliymiş. Kafirin putunu kırmaya niyet etmişler ama tılsımı vardır diye dokunmaya korkmuşlar. Dehlizden çıkıp bu sefer sol taraftaki kapıyı delmeye başlamışlar. Kapıdan su sızmaya başlayınca durmuşlar, su tuzağı zannederek. Lakin o su ayaklarının altından akmış gitmiş. Adamlardan biri suyun tadına bakmış: “Vallahi de billahi de bu insan gözyaşı!” demişmiş. O duvarı açtıklarında bir başka duvarla karşılaşmışlar. Onu da deler delmez bembeyaz bir su akıp gitmiş ayaklarının altından. Yine içlerinden biri tadına bakmış: “Vallahi de billahi de bu insana aittir!” demişmiş. Arkasındaki duvarı deldiklerinde bu sefer oluk oluk kan boşaldığını görmüşler duvardaki delikten. Son duvarı delince bir başka dehlize denk gelmişler. Bir dehlizki duvar dibinde koca yağ küpleri boyunda bir küp ve içinde çeşit çeşit altınlar, gümüşler, takılar…

Ama meşalelerinin ışığında bir başka şey görmüşler. Büyük, geniş, ak mermerden bir kaya ki üstüne eciş bücüş mahlukatın suretli nakşedilmişmiş. Üstünde insana ait olduklarını sandıkları iki mumya yatmaktaymış. Birisi bir kadına aitmiş ki başındaki tacın altında uzun siyah saçları varmış, gözlerinde kapkara boşluklar varmış. Onun yanında da bebek kadar ufak, sakallı ve ters ayaklı bir varlığa ait bir başka mumya varmış, onunda simsiyah göz boşlukları varmış.

Ne olduysa altına el sürmelerinden sonra olmuş. Yer gök sarsılmış, yıldırımlar çakmış, dağ tepelerinden korkunç kasırgalar esmiş. Kabirden insan dışı çığlıklar atarak dışarıya uğramış bir avuç define avcısı. Köylerine kadar yuvarlana yuvarlana gitmişler, köy de onlarla birlikte helak olmuş delirmiş. Neden mi kaçmışlar? Demelerine göre kabirdeki kral kızı cana gelmiş. O kadavra haliyle peşlerinden gelmiş ki gözleri kara kara parlamaktaymış. Kucağında da kim bilir hangi ecinni padişahından olma, ters ayaklı, aksakallı, çığlık atar bebesi, göğüslerinden akan kara kanla onu emzire emzire düşe kalka peşlerine düşmüş. Her yerde onu görmeye başlamış köy ahalisi.

Abbas hikayesini her bitirişinde o mezara girenlerden birinin de kendisi olduğunu söylerdi. Dediğine göre o kral kızının canlı cenazesi yıllardır peşindeymiş. Her dolunaylı gecede, hapishanenin öte yakasından bakıldığında görünen incir ağacına gelir, kucağında ecinniden olma ters ayaklı sakallı bebesini emzirerek dolanır, gözlerini de rüyalarının en derininde bulunan Abbas’ın ruhuna dikermiş. O yıllarda hapishanen ahalisinden bazısı, hikayenin etkisinde kaldıklarından mı yoksa öte alemleri görebildiklerinden mi bilinmez o incir ağacının altında dolunayda dolaşan kral kızını gerçekten gördüklerini iddia etmişlerdir. Cesaretim el vermediğinden gündüz dahi o tarafa hiç bakmamışımdır vesselam.

SON

Mehmet Berk YALTIRIK                                                              30 Ocak 2012 – İstanbul

Kaf Dağı İhtilal Örgütü

(İlk Yayınlanışı: Kaf Dağı İhtilal Örgütü, Kayıp Rıhtım, Ocak – 2012, Demir Yumruk,

http://oyku.kayiprihtim.org/kaf-dagi-ihtilal-orgutu-wyern/)

(Şubat 2011’de (Bulut) Kayıp Rıhtım’da yazdığım “Son İfrit’ten Kız Kaçırma” adlı hikayenin devamıdır. http://oyku.kayiprihtim.org/son-ifritten-kiz-kacirma-wyern/ Yukarıdaki hikayeye yapılan yorumlardan biri; ‘‘Sonu için diyebileceğim şey; Cin For Vendetta… TılsımlıPeri;.)

            Gecenin kör vaktinde, hikayelerde ve efsanelerdeki gibi ters ayaklı bir varlıkla, Edirne  Saraçlarda bir börekçide karşılıklı oturup börek yiyip ayran içtiğimizi söylesem bana sövüp sayıp “Hadi lan kırık” dersiniz. Ama herşeyin başlangıcında ben “üç harflilere” karışmış bir eskiden insan olan’la oturmuş börek yiyordum işte o saatte. Börek kıymalı, ayran tuzlu, vakit tatsız. Tezgah altındaki votkasından demlenmekte olan börekçi öyle bir kafadaydı ki karşımdakinin ters ayaklarını gördüğü halde garipsemedi. Hatta Halil’in üstündeki tarihi filmlerden çıkma kostümvari giysilere, takılara bile şaşırmadı. Alkolden gördüğünü zannederek hiçbir şey söylemedi, demlenmesini sürdürdü.

            Kaderi fantastik mavralar yaşasa dahi o insanın başını asla bırakmaz. Yıllarca peri kızlarını görenleri, Sılat türünden cinlerin aşkına onların alemine karışanları okumuştum. Bir peri kızının ardından hiçlikle karışmak daha çok isteyebileceğim bir şeydi. Ama ben bir üç harfliyle oturmuş börek yiyordum. Onların alemine karıştığından beridir börek yemeyi özlediğini söylemişti. Tabi önce kaldığım pansiyonun koridorunda tıpkı o kız yurdunda gece görülen ters ayaklı hademe gibi bir anda belirip korkudan betimi benzimi attırmıştı. Kaf dağının ötesinde, periler ülkesinde bir ihtilal örgütü kurduğunu söylüyordu.  Peri padişahını devirmek için cinler ve periler üzerine, adetler ve hikayeler açısından belli bir bilgi birikimim olduğundan yardıma ihtiyaç duymuş beni de yanında götürmeye gelmişti. Ama önce Saraçlara inerek öğrencilik yıllarında sıklıkla yaptığı gibi gece vakti bir börekçiye inip kıymalı börek yemek yanında ayran içmek istemişti. Tuttu elimden, boyutlardan moyutlardan geçtik Saraçlara indik. Daha önce minibüslerle geldiğim Saraçlara bu yolla gelmek tuhaf gelse de en nihayetinde börekçide oturmuş kıymalı börek yiyorduk.

            Karşımda oturan sonradan ters ayaklı varlık bir yabancı değildi. Halil zaten yaşarken de doğaüstü sayılabilecek birisiydi, sadece benim onu bulaştırdığım bazı netameli olaylar sonucunda yıllar önce cinler alemine karışmıştı. Öldüğünü varsaymıştım, yahut kaybolduğunu. Ama işte yıllar sonra gecenin kör vaktinde çıkıp gelmişti. Eskisinden farklıydı. Bir kere onların alemine karıştığından fizyolojik özellikleri değişmişti. Ayakları tersti. Gözleri ve yüzü insana biraz tuhaf gelebilirdi, birine baktığı zaman bakışlarından bir acayiplik sezilebiliyordu. Boyu normalden biraz fazla uzamış, uzun süre kılıç kullanmış gibi iri yarı bir hale gelmişti. Üstünde eski tip örme zincir zırh, belinde kalın tokalı deriden kemer, sırtında kahverengi kürkten pelerin. Başında boynuzlu, kakmalı işlemeli, çeşitli ifrit tasvirleriyle süslü bir miğfer. Belinde, Bulgaristan’da komünist yönetimin el değiştirdiği dönemde bir müzeden dayısının aldığı 1500’lü yıllardan kalma gümüş savatlı yatağan ve öteki belinden sarkan altın işlemeli, tılsımlı gibi görünen eğik uçlu bir kılıç. Sırtında içinde tirkeş tirkeş oklarla dolu bir sadak ve asılı duran boynuzdan yapılma gibi duran yay. Fantastik edebiyatçıların çocuksu zihinlerinden fırlayıp gelme bir masal cengaveri gibiydi. Fantastikçilerden Mahmut’u da yanına almış “bilinmeyenler alemine” karıştırmıştı. Artık Kaf Dağı İhtilal Örgütü’nün bir üyesiydi. Zaten değişmeyen tek şey Halil’in Balkanlardan gelme komitacı genleriydi.

            Börekleri yerken ben sordum o cevapladı. Yolculuktan önce hikayemizin ve kaderimizin gidişatını şekillendiren o konuşma aşağı yukarı şöyle cereyan etmişti:

“-Uyum sağlamak zor olmadı mı?”

“-Neye? Onların alemine mi? Yoksa üç harfli olmama mı?”

“-Hepsine birden.”

“-İlk başta zordu tabi. Ama zaman geçtikçe her şeye alışıyor insan. Ya da cin. Ya da her neyse.”

“-Orasıyla burası arasında bir hayli zaman farkı varmış. Okuduklarıma göre orada zaman daha hızlı aktığı için asırlarca ömür sürüyorlarmış.”

“-Doğru o. Zaman geçtikçe dedim ya benim olaya alışmam bir on yılı bulmuştu. Şimdi 2011’deyiz değil mi? Ben 2008’de o aleme geçmiştim. Yani şimdi takribi 26-27 yaşında olmam lazım. Ama oraya geçince iş değişti. Ben şimdi 78 yaşındayım.”

“-78 sene onların arasında ha? E insan olmak istemedin mi?”

“-İnsanlarla evlenmemiz serbest. Hatta benim için daha kolay. Ama bir kere o aleme geçince, geri dönmek pek söz konusu değil. Yani nefesi kuvvetli hocaların kurtardığı insanlar olurmuş ama ben böyle kaldım. Çokta sıkıcı değil. Kılıç taşıyorum, arada ifritlerle cenk ediyorum. Kitaplarda okuduğum şeyleri gerçek yaşamımda yapabiliyorum. Eğlenceli bile sayılabilir aslında.”

“-Abi alışılacak şey mi bu?”

“-Benim böyle olacağım baştan belliymiş Mahmut. Ailede bazı şeyler anlatılırdı benimle ilgili.”

“-Nasıl şeyler?”

“-Ben ölmüşüm. Çok ufakken ateşli bir hastalık geçirmişim kalbim durmuş. Amcam kapl masajı felan yapmış canlanmışım. Hareketlerimi, garip olmamı hep buna bağlarım. Ölümden döndüm lan daha ne bok gelebilir ki başıma? Sonra gördüğüm tuhaf şekiller, gölgeler, uykusuz geceler felan. Ben zaten evvelden öte alemlere geçmişim. Oradakiler öyle söylediler. Bazı insanlar bu tip değişimlere eğilimli olurlarmış. Büyücülüğün kandan gelmesi gibi bir şey yani. Hani Muhtatif’in giderayak açtığı o gayb kapısından geçmesem de bir gün onların alemine bir şekilde karışabilirmişim?”

“-Ben nasıl geçeceğim sizin aleme peki? Benim de ifrit mi kesmem lazım?”

“-Yok, ben bir yer biliyorum oradan geçeceğiz. Bazı kabileler var onların başlarıyla görüşeceğiz, karar alacağız ihtilal için. Sende aracılık yapacaksın.”

“-Abi yalnız tarihçi olarak şunu söyleyim ona buna söyleyip, sormaya kalkarsanız ihtilal dile düşer. Gelişini belli eden hamlenin başarı şansı sıfıra yakındır.”

“-İhtilalin lideri benim, benim işime karışma. Sen sadece kabileleri seçeceksin, hangisiyle işbirliğine gitmeliyiz felan. Birde aracılık yapacaksın işte.”

“-Abi seksen küsür senedir o alemdesin benden iyi bilmen lazım o mevzuları. Ben sadece yaşayışlarını ve adetlerini biliyorum, o da asırlık kitaplarda geçenlere göre. Ben Güneri Cıvaoğlu muyum, Mehmet Ali Birand mıyım, Kaf dağının ardının siyasi yapısını gün gün yorumlayıp size söyleyeyim?”

“-Benim bildiklerim var ama yine de seni tanıyanlar seni önerdiler. Onların içinde seni tanıyanlar vardı, bir şekilde akrabalık bağın mı varmış ne varsa artık. Böyle biri var, kabileleri, bölgelerini bilir, huylarını bilir dediler ben de o yüzden geri döndüm.”

“-Vay be. Orada bile tanıyorlar ha. Hem de bağım var orayla. Tuhaf.”

“-Benim her zaman bir fikrim vardır. Ama özellikle seni duyunca yanıma alma ihtiyacı duydum. Benim bildiğim bazı şeyler var sen kendi bildiklerinden haber ver şimdi?”

“-Abi söyleyeceklerimin çoğunu biliyorsundur ama divan edebiyatından, meddah öykülerinden gördüğüm kadarıyla sizin alem özellikle, Kaf dağının ardında bir hiyerarşi var. Çok kudretli periler en tepede gelir. Onu Saali cinler yani Sılat cinleri izler sayıları fazladır. Gilan cinleri gelir sonra yani Agval dedikleri, Gulyabaniler. Bunlar Kaf dağının öte yakasında kaldıklarından pek bir gücü yoktur. Kaf dağının ötesinde olduğu halde gücünü hissettirebilen tek cin türü ifritlerdir. Onlarda son derece kurnazdır pek güven olmaz ama perilerle bir iktidar mücadelesi içindedirler onları etkilersek Sılatlar sonradan bize uyum sağlayacaktır. Bir de maridler var. Ama maridler o kadar güçlüdür ve kontrol edilemezdir ki irtibat bile kuramayız. Süleyman Peygamber zamanındaki ifrit isyanından dolayı ifritlerle aralarına kan girmiştir derler, ama bana sorarsan daha Cinlerin Annesi Şehrettünnar’ın vefatına kadar uzanır onların kavgası. Sizin devireceğiniz peri padişahı oldukça güçlüdür. Hani sadece kabileleri toplayarak yenemezsiniz. Yine de ilk elden ifritlerle görüşelim derim ben.”

“-Benim bildiklerimde aşağı yukarı aynı”.

“-Peri padişahını neden devireceksiniz peki? Zaten içinde bulunduğumuz durum yeterince fantastik ama yine de merak ettim.”

“-Ömrüm savaşlarda geçti. Orada yani. En son seferimde, ordusunda savaştığım peri beylerinden birisi beni çağırıp bir vazife verdi. Sılat beylerinden birinin kızını kaçırmak. Kızın kaçırılması sırasında girdiğimiz şehrin muhafızlarıyla çatıştık ve kaçak durumuna düştüm. Dağlarda gulyabanilerle yatıp kalkıyoruz artık. Eşkıya oldum senin anlayacağın. O peri beyi bana arka çıkacağına hiç sesini çıkarmadı. Yirmi senelik bir zaman dilimini dağlarda geçirdim insan ömrüne göre. Sonra bazı sılatlar bana katıldılar. Kaçak durumunda olanlar. Peri padişahını devirmeden bize huzur yok sonuçta. Bizde Kaf Dağı İhtilal Örgütü’nü kurduk. Dahası önce bizimle bir bey ya da ece irtibat kurdu. Babamı tahttan indirin, ben sizi yönetirim hem de affederim diye haber saldı. Kim bilmiyoruz. Kuvvetli bir ordu toplamadan ya da güçlü bir hareket gerçekleşmeden kim olduğunu söyleyemeyeceğini bildirdi. Kısaca bazı mevzulara girdim.”

“-Abi birde ekip önemli. Şimdi bizim elimizde kaç kişi var?”

“-Altmış küsur gulyabani. Dağ gulyabanisi. Altı umacı, birde onların horantası olarak yirmi dev. Birkaç çeşit uzun kız, kuyu kızı, çay ninesi, karabasan. Bir tane benim sağ kolum olan Necze, kendisi Alkızı’dır. Bundan başka asi sılatlardan silah kullanır otuz kadar yiğit. Bir de üçer tane dişi sılat. Sağlam sihirbaz olurlar bilirsin. Ha iki tane de kardeş var ifrit melezi bunlar.”

“-Bunlarla ihtilal yapmayı bırak köy bile ele geçiremezsin aga. Peri padişahının sarayının bin tane kapısı vardır. Her kapıyı bin tane muhafız tutar. Bunlar sılattan, ifrit devşirmelerinden oluşmadır. Sihirbazları, ejderhaları, koruma amaçlı tılsımla tutulan cinleri, iblisleri, canavarları, büyüleri, efsunları saymıyorum bile.”

“-Kardeşim zaten amacım Age of Empires kafasında köylüsüne kadar toplayıp savaşa girmek değil. Baskın yapacağız. Bir anda peri padişahını alt edeceğiz.”

“-Sizin bu peri padişahı dediğiniz bildiğim kadarıyla hem savaşçı hem büyücüdür. Yani Türk filmlerindeki Bizans kralı gibi köşe bucak kaçıp surlardan aşağı atlamaz sizi görünce.”

“-Cinler sultanına haber saldık.”

“-Hanedan hala cinlerde yani sılatlarda, kaf dağının ötesindeki sılat sultanlığında Tarsif hanedanında mı?”

“-Evet. İşte dedik böyle bir durum var, malum aralarında savaş hali sürüyor felan destekler mi diye. O da bize çıkaracağımız padişahı ya da kraliçeti tanıyıp destekleyeceğini ama saraya girip padişahı ele geçirmenin zorluğunu söyledi. İfritlerden bir ordu ya da başka bir kabile birliğinden. Onlar saldıracak bizde padişahı pusuya düşüreceğiz.”

“-Abi birde benim korku meselesi var. Ben o korkunç varlıklara nasıl yaklaşacağım? Hadi sen tanıdıksın da ben sonuçta hala insanım abi korkuyorum doğal olarak.”

“-Oğlum korkacak bir şey yok. Hepimiz karar aldık, ben de liderleriyim.”

“-E insan yeme felan?”

“-Doğru o vardı değil mi? Neyse. Sen yolculukta ve orada dibimden pek ayrılma. Hem orayı seveceğine inanıyorum. Zırh, kılıç felan ayarlarız sana. Kalk gidelim hadi!”

“-Abi mızraktı kılıçtı derken babalara gelmeyelim?”

“-Sen bize lazımsın. Hem romanların için malzeme de çıkar. Yakından görürsün o yazdığın, çizdiğin varlıkları.”

            Adamın parasını verdim, dışarı çıktık. Şehrin dış kısımlarına doğru yürüdük. Yanımda o alemden bir varlık olduğu için önceleri göz yanılması olarak gördüğüm siyah gölgeleri daha sık görmeye başlamıştım. Mezarlık ve çöplük civarlarından geçerken tekinsiz varlıklarla kaynadığını gördüm. Uzak yıldızlardaki tuhaf ve tekinsiz varlıkları bile hissediyordum sanki. Bir süre sonra tarlalara çıktık. Gecenin gör karanlığında cinlerin perilerin davullu zurnalı düğün alaylarının arasından geçtik. Kapılar açıldı. Girişi çıkışı meçhul, tepesine bilinmeyen zamanlardan kalma, maddeden oluşmamış varlıkların tünemiş olduğu kapılar. Kırk bin alemden, diyardan geçtik ve sadece yürüyorduk.  Bir anda öyle bir yerde yürümeye başladım ki Kaf dağının ötelerine geldiğimi sadece hissettim. Ak zirveler, sayısız şehirler ve altından gümüşten kubbeler. Perilerin iç gıdıklayıcı şarkılarının rüzgarla taşınan sesleri. Ama hepsi çok uzaktaydı. Biz daha eski devirlerden kalma mermerden harabelerin, mezarlıkların ortasında bir dağ başındaydık. Bir zamanlar cinlerin dünyada saltanat sürdüğü görkemli zamanlardan kalma harabelerin içinde tuhaf bir kalabalık yaşamaktaydı şimdi. Çoğu gulyabani, çoğu umacı arada çeşit çeşit varlıklar, sürüsüne bereket “iyi saatte olsunlar”. Birde pür silah Sılat’lar. Halil’i görür görmez bir grubun sanki gökte süzülürmüş gibi bize doğru geldiklerini gördüm. Boyu neredeyse devlere varan, kara suretli, kızıl gözlü, kıllı vücutlu iki ifrit, birbirinden güzel ve korkutucu görünen üç tane Sılat kızı, pür silah beş tane Sılat eri ve önlerinde yürüyen kara suretli gibi görünen ama tuhaf biz cezbesi de bulunan, topuklarına dek uzanan kızıl saçlarıyla hikayelerde dinlediğim bir alkızı. Üstündeki beyaz kefenin üstündeki kızıl kanlarının insan ciğerinden fışkırma olduğunu tahmin etmem hikaye bilgilerime dayanarak tahmin etmem de çok uzun sürmemişti. Birbirinden enteresan varlıklar gözlerini bana dikerek bakıyorlar, korkudan dilim tutulmuş bir halde bende onları seyrediyordum. Göklerindeki karanlık benim gördüğüm geceye, altımdaki toprak benim üzerinde doğduğum diyara benzemez bu garip diyarda sanki bir rüya halindeydim. Gözlerimi sıkıca yumup açsam uyanacaktım. Halil diğerlerine dönerek konuşmaya başladı. Değişik bir lisandı, rüzgar uğultusuna benziyordu. Konuşuyorlar, söyleşiyorlardı ama bana uzaktı, dünyadan herhangi bir insanın da anlayabileceğini zannetmiyorum. Halil’in söylediği bu lisanı cinlerin dışında kimsenin anlayamayacağıydı. Dilimi bilen tek kişi oradaki Alkızı’ydı, o da asırlarca Anadolu’ya gidip geldiğinden olsa gerek diye tahmin ediyordum. Dışarıdan küçük bir çadıra benzeyen, ama içinin saray kadar geniş olduğu büyük bir otağa girdik. Halil sürekli diğerleriyle konuşuyordu, tartışıyordu. İlk başlarda bu harekat fikrine onlarda sıcak bakmıyor gibiydi. Burada zamanın neresinde olduğumuzu bilmeden ne uzun ne kısa geçen bir sürede tartışmaları sürdü. Bu sırada Alkızı’na neden tartıştıklarını sordum. Asi sılatların daha değişik bir fikri olduğunu, harekatı buna göre yapmak istediklerini söyledi. Ne olduğunu sorduğumda, tılsımlı bir silah yardımıyla sarayı basabileceklerini söyledi. Bu diyarda bu tipte sayısız tılsımlı silah olduğunu ama bu derece kudretli bir silahın olup olmadığını sordum ona. Sılat beyleri bu tip silahların bulunduğu bir gizli ambarın bulunduğunu iddia ediyordu, Halil ise bunun padişah yanlılarının uydurduğu bir söylenti olduğunu, hemen harekete geçip baskın yapmaları gerektiğini savunuyordu. O böyle söyleyince bir an durup, aklıma gelen eski bir hikayede ismi geçen, böyle çeşitli nadir eşyaları tılsımları toplayan birinin ismi geldi aklıma. Rivayetlere göre Bağdatlı bir hırsızın, Kaf dağının ötesine geçerek “Kırk ambar” deyiminin geldiği yer olan “Bühteşg’in Kırk Ambar”ı hikayesinde, Bühteşg isimli oldukça ihtiyar bir sılatın, tılsımlı yapısıyla görünenden büyük bir ambar yaptırıp, kapısı birbirine benzer kırk farklı ambar inşa ettirdiği anlatılırdı. Odalardan birinde çeşit çeşit tılsımların bulunduğu anlatılır, ama geri kalanlarında ise tuzak olarak canavarların ve ya hilelerin beklediği söylenirdi. Bağdatlı hırsız, gemisine gereken rüzgarı sağlamak için rüzgar tılsımını aramış ve ambara bu şekilde girmişti. Doğru ambarı bulmak için Bühteşg’in ambarın girişindeki evine girmiş ve bir harita aramaya başlamış. Bühteşg’in doğru odayı bulmasına yardım eden şeyi arıyormuş. Bühteşg’i gizlice takip etmiş ve onun sırrını çözmüş. Bu ambarda kırk oda varmış, karşılıklı duran yirmişer kapı hesabından. Değişik bir mimari sistemle yapılan bu yere girer girmez, sadece duvarlara gizli bakır borulardan etkilenen top şeklinde bir mıknatıslı taşı yere bırakır, onun durduğu kapının gerçek oda olduğunu bilirmiş. Ama tılsım gereği odalar yer değiştirdiğinden bir kez farklı yerden girip öteki kez farklı yerden çıkılan, acayip bir özelliği de varmış. İşte hırsız o taş yardımıyla tılsımı alıp kaçmış. Bu hikayeyi Halil’e aktardığımda, ne işe yarayacağını sordu. Hikayeden biliyordum ki o oda da bulunabilecek her türlü tılsımlı gereç mevcuttu. Eski silahlar, büyüler, eşyalar ve daha bir nice faydalı şeyin olduğu söylenirdi. Bunun cinler arasında bile hikaye konusu olduğunu, ama o sılatların gerçekten o ambarın sarayın yakınlarında bulunduğunu Halil’e söylemesi onu ikna etmişti. Planını değiştirmişti. Çeşitli noktalardan şehre girecekler, tılsımlı silahları kuşanıp doğrudan sarayı basacaklardı. Böylece aniden ihtilal kararı alınmış, asiler korkmalarına rağmen sırf bir efsanenin peşine düşmekten çekinmeyecek kadar cüretkar bir şekilde öbek öbek peri padişahının sarayının civarına doğru saklana gizlene ilerliyorlardı. Her biri sarayın gizli dehlizlerine uzanan ve yeminlerle yerini bildikleri için kavilleştikleri yerde buluşacaklardı. Ben, Halil, alkızı, büyücü sılatlar ve o beş sılat savaşçısı ile iki ifrit kardeşler ayrı bir grup olarak ambara girecekti. Dağdaki sığınak boşaldıktan sonra bizde silahlanıp şehre doğru indik. Bataklıklardan, ormanlardan ve sütunların arasından geçiyorduk. İnsan aklının alamayacağı şeyler görüyordum. Korkudan neredeyse dizlerim titriyordu ki alkızı gözlerimi bağladı, ellerimle kanlı kefenine tutundum düşe kalka onlarla ilerledim. Tuhaf sesler, böğürtüler, çığlıklar, etin kemikten sıyrılma sesleri, bir nice dehşetengiz şeylerin sesi kulaklarımda çınlıyordu. Efsanelerde geçen kırk ambarı arıyorlardı yahut peşimize peri padişahının casusları takılmıştı. Gözlerimi açtıklarında büyükçe bir köşkün bahçesindeydim.  Halil’in dediğine göre hikayedeki gibi bahçesinde ardiyeye benzeyen kümbet benzeri bir yapının olduğu şehirdeki tek köşk buymuş. Öyle silik, öyle izbe bir görüntüsü vardı ki buradaki tılsımlardan peri padişahının bile haberinin olduğunu sanmıyordum. Bir grup sılat o metalik gülleyi bulmak için eve girerken biz bahçede kalmıştık. Hikayeye göre Bağdat’lı hırsız Bühteşg’e oyun etmek için onu bahçe kuyusuna atmıştı. Hakikaten bahçede tuhaf görünümlü bir kuyu vardı. İfrit kardeşler benim bile girebileceğim kadar geniş kuyuya Halil ile beni sarkıttıklarında fazla derin olmayan büyükçe bir su mağarasına indiğimizi gördüm. Yerde bazı gümüş veya altın sikkeler, paslı kapkacak parçaları ve bazı insan veya insan olmayan varlıklara ait kemik parçaları vardı. İçerisi tuhaf bir şekilde yeraltı mağarasının duvarındaki minarellerden, parlak taşlardan gelen ışıklarla aydınlatılmış gibiydi. En ilginç şey ise dört tane kuru kadavraya aitti. Taze cesetlere benziyorlardı ve insana aittiler. Üzerlerinde günümüz özel kuvvetlerinin giydiği operasyon kamuflajlarına benzeyen giysiler ve kar maskeleri vardı. Yanlarında da IMI UZİ markalı hafif makinalı silahlardan vardı. Bir tanesinin elinde duran Tevrat’tan ve bir tanesinin çantasında çıkan bazı İbranice yazılı kağıtlardan, resimli kimliklerden bunların bir zamanlar yaşayan MOSSAD ajanlarına ait olduğunu anladım. Halil’e MOSSAD ajanlarının cesedinin buraya nasıl gelebileceğini sordum. Parapsikoloji araştırmaları yürüten bazı istihbarat servisi mensuplarının, ajanların alemlerden alemlere geçebileceğini söyledi. Muhtemelen bunlarda bir keşif gezisine çıkmış ama sonuçlarını açıklayamamış ajanlardı. Halil’in söylediğine göre daha eski dönemlere ait olanlar da varmış. Hatta bir grup Nazi askerinin kalıntılarını ve bazı Nazi deney dokümanlarını bile bulmuşlar. Mağaranın zeminine bakınırken gerçekten hikayedekine benzeyen paslı bir gülle bulduk. Tekrar ifritlerin yardımıyla mağaradan çıktık. Köşkten çıkanlarla birlikte kümbete girdik. Bühteşg kendilerine göre bile asırlar önce ölmüştü, bir iz bir işaret bulamamışlardı. Kümbet hakikaten hikayede anlatıldığı gibi uzun ve aydınlık bir dehlizden oluşuyordu. Sağda yirmi, solda yirmi tane olmak üzere tam kırk kapı vardı.  Topu zemine bıraktığımızda bir süre yerinde kaldı. Sonra ağır ağır yuvarlanarak bir kapının önünde durdu. Ardından iki kapı arasında gidip gelmeye başladı. İlk başta gerçek olanın hangisi olduğunu bilmediğimizden sadece göz ucuyla bakmak için bir tanesini açtığımızda kapıyı açan sılatın tekrar sıkıca kapattığını gördük. Ne gördüğünü bize söyleyemeden gözümüzün önünde sararıp solarak hiçliğe karıştı. Tılsımın yanıldığına kanaat getirerek önündeki kapıyı açtık. Saraylar kadar geniş bir salon ve müze misali cam kafesler içinde mermer kaidelerde sergilenen türlü çeşit tılsımlar, silahlar, mumyalar ve bir nice kitap bulunmaktaydı. Ah zaman olsaydı da bunları tek tek inceleseydim! Herkes bir silah, işe yarar bir tılsım bulmak için dağıldığında ben de kitaplara olan tutkuma binaen kitapların sergilendiği büyük kütüphanenin önüne gitmiştim. Kitapların çoğu benim anlamadığım dildelerdi ama eski dönemden olduğu kadar günümüzden de kitaplar vardı. Burada hakikaten zaman mefhumunun bir önemi yoktu. Mesela Osmanlı döneminden kalma büyü kitapları kadar, Latin diliyle yazılmış kitaplarda vardı. 1930’lara ait daktilo yazımı el yazması kitaplarda vardı, İngilizce, Almanca gibi dillerde. Ama tek ortak noktaları büyülü şeylerle ilgili olması ve benim daha önce isimlerini hiç duymadığım şeyler olmasıydı. Komik isimleri vardı bazısının: “Ejderhayı Öldürmeden Yaşatıp Kanından Faydalanmanın Yolları”, “Kaçırılmayan Peri Prenseslerinin Hikayeleri”, “Trajik Sonlu Büyüler” gibi. Ama bir tanesi mizahi gibi görünse de hikayelerim için bulunmaz bir kaynak olabilir diye yanıma almıştım: “Gerçek Necronomicon Kitabında Geçen Varlıklar ve Onları Çağırmanın Kanıtlanmış Yolları”. Her biri çeşitli silahlar bulmuştu. Mehere’nin Bir Çekişte Bin Düşmanı Helak Eden Ateşli Ok Fırlatan Tılsımlı Yayı, T’sin’in Kırk Kat Zırh Deler Mızrağı, Vahara’nın Büyü Savaşları zamanında cadıların göklerden saldığı yok edici, büyülü yıldırımlarıyla dövülmüş Yıkımgetiren kılıcı ve bir nice silah. Bunları ve görünüşlerini hikayelerden duyuyordum canlısıyla karşı karşıyaydım. Ama en çok dikkatimi çeken Halil’in elinde tuttuğu şeydi. Gerçekten mahiyetini bilerek mi bunu seçmişti yoksa tesadüfen mi? Tarihin bilinen en eski dönemlerinde, bizzat büyücülerin babası Marudon kendi elleriyle bu silahı yapmıştı. Büyük bir çekice benzese de şekli dev bir yumruğu andırdığından “Demir Yumruk” derlerdi. Yıkamayacağı yapı olmayan, deviremeyeceği insan olmayan, yıldırımlar saçan muazzam bir silahtı. Savuranın gücünü zapt edemezse boyutları ve zamanı bile yırtabilecek denli kudretli bir efsunu içinde taşıdığı söylenirdi. Böylelikle kümbetten çıkmış, ihtilali başlatmıştık ama ters giden bir şeyler olmuştu. Bahçeye çıktığımızda kılıç şakırtılarını duyuyorduk. Ok sesleri geliyordu. Bahçeye bir grup sılatın koştuğunu gördük, sığınakta gördüklerimdi. Halil’le hararetli hararetli tartışıyorlardı. Alkızı’nın söylediğine göre padişahın casusları bir şekilde bizi fark etmiş ve yerimizi bulmuşlar. Korkudan elim ayağıma dolaşmıştı. Hikayelerde okuyup efsanelerde dinlediğim peri padişahıyla resmen cenge girmiştik! Halil bana dönerek tılsımlı silahlarla vuruşarak sarayı basabileceğimizi söyledi. Bahçe kapısından gelen ifrit alaylarını görür görmez korkudan dizimin bağı çözülmüştü ki biraz sonra gördüklerim korku yerine hikaye yazma isteği uyandırmıştı. Bin ok yağdıran yaylar, tılsımlı silahlar ve Demir Yumruk’un her savruluşunda helak ettiği yüzlerce padişah çerisi. Her savruluşta hiçliğe karışanlar, çöken zaman ve yırtılan mekan. Şehrin ortasından vuruşa vuruşa geçip sarayın kapılarına vardığımızda ben masal dinleyen çocukların saflığında bu destansı savaşı seyrediyordum. Neden bu kadar güçlü bir silah olduğunu anlamıştım o anda. Demir Yumruk aslında silah olarak icat edilmemiş, boyutları silah olarak kullanan bir araçtı. Çünkü düşmanla temas etmiyordu ve yıldırımların yaladığı yerde çeşitli ebatta ve şekilde boyut kapıları birbiri ardına açılıyor binlerce askeri bir anda göz açıp kapayıncaya kadar yutabiliyordu. Bu savaş algımın ve zihnimin çok ötelerinde bir savaştı, tasvir etmeye ne gücüm ne dilim elverir.

            Peri padişahının sarayını bastıktan sonra taht odasına girdik. Halil’i en son orada peri padişahıyla savaşırken görmüştüm. Azametli bir kraldı peri padişahı. Demir Yumruk, boyutları yırtan o lanetli heyula Halil’in elinde kontrolden çıkmıştı. Tuhaf tuhaf alemlerin kapıları açılıp kapanıyordu. Öyle şeyler gördüm ki o kapıların ardından gözlerimi yumup olduğum yerde bir duvar dibine çöktüm kaldım. Sesler kesildiğinde bile gözlerimi açmamıştım. Neyden sonra alkızı açtı gözlerimi, harbi kazandığımızı, peri padişahını devirdiğimizi söyledi. Halil’i sorduğumda açılan bir kapıdan peri padişahıyla kaybolup geçtiğini yazdı. Bu noktada yazgıma şaşırdım ey dinleyici. Bir önceki hikayede böyle bitmemiş miydi? Acaba hangi boyutların hangi zamanların ötesine geçmişti. Ya da bir zaman diliminde miydi? Alkızı en yakın arkadaşı olduğumdan ihtilal liderliğinin bana geçtiğini söyledi. Gidip tahta geçirecekleri ece veya şehzadeyi bulup tahta geçirecektik ki hala kimi başa geçireceğimizi bilmiyordum. Grubun kalanlarıyla birlikte koca sarayı dolanmaya başladım. Bir ara tuhaf bir şeye rastladım. Üç insanla karşılaştık. İnsandılar zira ayakları benimkiler gibi düzdü. Ama giysileri ve taşıdıkları silahlar onların ortaçağdan gelme olduklarını gösteriyordu. Naziler, MOSSAD neyse ortaçağdan gelme, sarıklı, zırhlı, kılıçlı adamların bu devirde ne işi vardı hem de bu sarayda? Adamlardan ikisi kafasına güzel yüzlü, siyah saçları topuklarına uzanan bir kızı kollarından tutmuş götürüyorlardı. Sağ tarafındaki adam iri yapılı, şişman, kara suratlı korkunç görünüşlü orasında burasında bıçakları olan bir adamdı. Sol tarafındaki adam ise ince yapılı, kuru yüzlü, tilki suretli, sarı saçlı, siyah yüzlü, belinde silahlar ve divitler okkalar taşıyan bir adamdı. Onların önlerinde liderleri olduğu her hallerinden belli bir adam vardı. Orta boylu, esmer, yeşil gözlü, sivri suratlı, örgülü uzun siyah saçları olan bir adamdı. Karşılıklı silahlı külahlı saldırıya hazır ve nazır bekliyorduk. Benim grubumdaki o cinler, benim dışımda sarayın içerisinde bir grup insana rastlamaktan ve aralarında muhtemelen peri prenseslerinden birini görmelerinden dolayı benden daha şaşkındılar. Adamlardan zayıf olanı, öndeki örgülü saçlı olanına sordu:

            “-Yakalanduk beyim, ne idelüm?”

            “-Kavi durasuz! Peri padişahının çerülerine benzemezler!”

Ortaçağ’dan, tarih kitaplarından aşine olduğum Anadolu Türkçesini duyunca sordum:

            “-Türki lisan bilir misiniz?”

En önlerindeki örgülü saçlı olanı:

            “-Bilirün, bilirün de adem başuna bu ecünnülerin arasunda ne gezersün?”

            “-Hocam hiç karıştırma orasını girdik bir işe. Siz peri padişahının adamı mısınız? Değilsiniz. Kız kaçırma felan, nasıl geldiniz?”

            “-Çelebi vazifemüz gereği sana bunu söyleyemem!”

            “-Saray bizim elimizdedir. Ben ne bileyim peri padişahının adamı olup olmadığınızı? Tahta çıkan şehzadeyi ararız!”

            “-Sen Türkmen misin? Lisanın benzer ama ağzın başka dir.”

            “-Türkmenim, Türkmenim’de siz kimsiniz? Böyle ortanızda peri kızıyla felan?”

            “-Sana kim olduğumuzu dimek üstümüze vazife değil. Ama peri padişahının adamına bağlu değülüz. Konya sultanının kullarıyız.”

            “-Konya sultanı? Karamanoğlu mu Selçuklu mu?”

            “-İlk dediğini bilmeyüz, Al-i Selçuk kapısındanuz. Bir peri prensesi inayet ittü aldu bizü saraya. Emanetümüzü aldık, desdur ver gidelüm.”

            “-Tamam da peri padişahı tahttan indirildi. Tahta birini çıkarıcaz bu ece tahta çıkacak belki?”

            O sırada gerideki zayıf olanı söze girdi:

            “-Beyim, hani şehirde vuruşmalar başladı o periler ecesi de “Babamu devürün, benü haremde bulasınız” dedi ya? Bizi ihtilal çerüsü sandı herhal. Bak hele çelebi. Bu ece sizin araduğunuz ece değildür. Aynı soydan ama bir gönül meselesü, kendüsünü saraydan götürmeğe geldük. Sizin araduğunuz ece’dir, haremde bekler.”

            “-Tamam o zaman gidebilirsiniz. Ama yalan olduğu ortaya çıkarsa Kaf dağını tepenize yıkarım!”

            Adamlar yanımızdan geçip giderken örgülü saçlı olanı kolumdan tutup çekti:

            “-Çelebi dur hele. Adem başına buralarda ihtilal edüp ecinni başuna geçtiğine göre ihtilalden, harekattan anlar kişisin. Burada işün bitince Konya’ya gel, saraya haber bırak seni yanıma aldırayım.”

            “-Vallahi pek anlamadım ama olur.”

            O tuhaf adamların ne olduğunu anlamadım. Onlardan duyduğum son cümle giderken: “-Kızı yakalatsaydık şehzade ağzımıza iderdü!” lafını işitmemdi. Eceyi haremde bulduk dedikleri gibi ve taht odasında tahta çıkardık. Garip tesadüfler burada da yakamı bırakmadı. İhtilal pek tesadüfi değildi. Zira ecenin sürekli yanında gezen takım elbiseli gözlüklü bir adam görmüştüm. Tuhaf gelmişti. Adamın yakasındaki rozette CİA kelimelerini okumam ve sürekli bana bakması, elinde taşıdığı platin rengi çanta benim içimdeki başka korkuları deşelemişti. İzzet ikram dağıtılır, ece herkese ihsanlarda bulunurken ben bir tek elimdeki kitapla geri dönmeyi diledim. Dünyaya sağa salim varmak, geldiğim zamanı bulmayı diledim. Ecenin arkasındaki karanlık güçleri pek deşelemeye de çalışmadım. Alkızı’nun ardından yine yürüye yürüye diyarlar, alemler arasından geçe gide Edirne’ye vasıl oldum. Gördüğüm şeyleri ise hiçbir zaman unutamayacaktım.

            Ama hayatımın tuhaflıkları yeni başlamıştı.

            Olayın ardından birkaç ay sonra, o gölgelere ve tuhaflıklara alışmışken bu sefer bambaşka bir şeyle karşılaşmıştım. Arkadaşlarımla bir barda eğlenmekteyken beni seyretmekte olan biz kıza takılmıştı. Tuhaftı ama oldukça güzel görünüyordu. Koyu saçları ve rengini kestiremediğim ışıltılı gözleri, parlak teniyle üzerindeki neredeyse eski moda denebilecek 1800’lerin elbiselerine benzeyen siyah elbisesiyle oldukça alımlı görünüyordu. Yanıma geldiğinde heyecandan kalbim duracakken birden bire bana Kaf Dağı İhtilal Örgütü’nün son lideri olup olmadığımı sordu. Allah Allah? Bu kız, aylar sonra tuhaf bir şekilde karşıma çıkan bu kız benim Kaf dağının ötesindeki serüveni mi nereden duymuştu? Hemen ayaklarına baktım. Normaldi. Demek ki onlardan değildi. Peki ya o ajan? Acaba beni gören o ajan mı takmıştı peşime? Kıza kim olduğunu sorduğumda ancak takip edersem söyleyebileceğini söyledi.

            İçimdeki tüm korku hissine rağmen kızı takip ettiğimde, girdiğim o eski Osmanlı evleriyle çevrili sokakta karşıma üç kişinin dikildiğini gördüm. Ayakları normaldi, ama ay ışığında parlayan kızıl gözleri ve soluk tenleriyle, dudaklarının kenarından görünen sivri dişleriyle oldukça korkutucu görünüyorlardı. Vampirlerdi. Ama Twilight’takilerden farklılardı. Bana ne olduklarını söylediklerinde pek şaşırmadım. İhtilal örgütünü duymuşlardı ve bir şekilde yardımımı istiyorlardı. Gaflete bulunarak neye yardım edeceğimi sorduğumda şunu demişlerdi:

            “-Gerçek Karanlıklar Prensi’ni hak ettiği yere çıkarmaya!”

            İşte şimdi ben Mahmut ……… ; eski yazar yeni metafizik ve parapsikolojik anarşist, dört tabutla aynı odada bir kargo uçağında yeni kaderime doğru gidiyorum. Uçağın penceresinden dağlar görünüyorken yanımdaki turistin “Karpat dağları” kelimelerini cümlesinin içinde seçiyorum.

            Karpat dağları…. Karanlıklar prensi… Ceza’nın deyişiyle: Tek bir ihtimal var, metafiziksel ihtilal. Ölüme giden atardamar, ne kadar insan ömrü var…

SON

Mehmet Berk Yaltırık

15 Ocak 2011 – İstanbul

Son Not: Beridçilerin başı Celaleddin Zahit’in Ekim 2011’de Kayıp Rıhtım’da yayınlanan “Harekat-ı Garaib-ül Sema” adlı öyküde (bkz. http://oyku.kayiprihtim.org/harekat-i-garaib-ul-sema-wyern/) bir şehzade için peri padişahının kızlarından birini kaçırmalarından bahsetmesi söz konusudur. İş bu hikayede ortada beridçi olduğunu belirtmediğim Beridçiler ile Halil’lerin ekibinin karşılaşması, önceki dönemlerde Berdiçilerin yaptığı bir harekatın konusudur. O da öyküleştirilecektir.